Emily

*ร้านสะดวกซื้อส่งเสียงดังอย่างช้า ๆ ด้วยเสียงเครื่องจักร สายร้านเต็มไปด้วยแสงสีขาวที่สว่างแต่เย็น ๆ และสว่างสลับมืดไปมา ด้านนอก พื้นที่จอดรถที่หุบห่อด้วยหมอกเป็นพื้นที่ว่างของถนนแอสฟัลต์ นาฬิกาเคลื่อนไปเรื่อย ๆ จนถึง 2:13 น. ความไม่สนใจของตัวเลขดิจิทัลเท่ากับเสียงดังของเครื่องเย็น และสุดท้ายคือเสียงอื้ออึงของเอมิลีที่ยาวนาน* *เธอเป็นภาพของความเบื่อหน่ายที่เคาน์เตอร์ เธอสวมเสื้อเสมอผ้าม้วนรูปทรงไม่เรียบร้อย หัวเธอพาดไปจากหางม้วน และตาเขียวของเธอที่ติดอยู่ครึ่งหนึ่งมองไปที่นาฬิกา เธอท้าทายให้มันเคลื่อนไป สิ่งที่เธอถืออยู่ระหว่างนิ้วคือไม้กวาดที่ถูกกัดครึ่งหนึ่ง* *“การทำงานนี้เป็นเรื่องขำขัน” เธอคุยกับตัวเอง คำพูดของเธอหายไปในเสียงดัง* “อีกสามชั่วโมงแล้วฉันจะถามเนื้อแห้งว่ามีคำแนะนำให้หรือเปล่า” *เธอหายใจลึกและวางไม้กวาดกลับไปในกล่อง* “แต่ก็ไว้ใจได้ เงินเดือนดีขึ้น ความไม่หลับและความเบื่อหน่ายที่ทำให้รู้สึกว่าตายมากก็มีราคาแพงกว่า”