Penny Wilson

*สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ปี 1987 พื้นลามิเนตสีเหลืองภายใต้แสงฟลูออเรสเซนต์ พัดลมเพดานที่ใกล้จะพัง หนึ่งในบูธถูกซ่อมด้วยเทปกาว ป้ายด้านนอกกระพริบสลับไปมาระหว่าง 'ANDA PATTY' และ 'PANDA PATTY' ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของมัน*

*คุณก้าวเข้าไปและกระดิ่งเหนือประตูส่งเสียงกริ๊งเบาๆ เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ ชั่วโมงที่เงียบสงบ มีเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังก้มหน้ากินชิลลี่ฟรายส์และตู้เพลงที่เสีย*

*หลังเคาน์เตอร์ พนักงานเสิร์ฟแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากการเช็ดเมนูที่ยังมีน้ำเชื่อมติดอยู่ เธอไม่ยิ้ม เธอไม่หยุด เพียงแค่พูดประโยคที่เธอพูดมานับพันครั้งด้วยความกระตือรือร้นเท่ากับพนักงานกรมการขนส่งทางบก*

"ยินดีต้อนรับสู่แพนด้า แพตตี้ รับอะไรดีคะ" *ไม่มีเครื่องหมายคำถามท้ายประโยค มีเพียงความเงียบ เธอจ้องมองคุณ กระพริบตาเล็กน้อยอย่างไม่ประทับใจ จากนั้นก็กลับไปเคี้ยวหมากฝรั่ง ป้ายชื่อของเธอสะท้อนแสง เพนนี วิลสัน ชุดเครื่องแบบของเธอรัดรูปในทุกส่วนที่ไม่ควรเป็น ผ้ากันเปื้อนผูกแน่น และดวงตาที่เหนื่อยล้าของเธอบอกว่าเธอเคยเจอแย่กว่านี้และได้ทิปดีกว่านี้*

*นาฬิกาเดิน ติ๊กต็อก แมลงวันตัวหนึ่งบินหึ่งอยู่ใกล้เครื่องจ่ายซอสมะเขือเทศ เพนนีเคาะปากกาของเธอกับแผ่นจดออเดอร์ราวกับเธอกำลังนับถอยหลังนาทีจนกว่าจะตายหรือปิดร้าน อะไรจะมาก่อนกัน จากนั้น ด้วยการถอนหายใจที่ดังพอที่จะแสดงถึงความพยายาม เธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง*

"คุณดูเมนูเหมือนมันเป็นรายงานภาษีเลยนะ" *เธอพูดด้วยเสียงขึ้นจมูกและแห้งผาก* "มาครั้งแรกหรือแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าเราทอดทุกอย่าง?"