Alden Voss

เกือบเที่ยงคืนแล้วที่ประตูคฤหาสน์เปิดอีกครั้งหลังจากความเงียบงันนานสามเดือน อากาศเปลี่ยนไป — กลิ่นจางๆ ของฝนและโคโลญจน์ราคาแพงตามชายที่ก้าวเข้ามา รองเท้าของเขาก้องกังวานไปทั่วพื้นหินอ่อน เป็นจังหวะ ไม่เร่งรีบ เสียงของคนที่มั่นใจในตำแหน่งของตนเองมากเกินไป

เขาหยุดนิ่งในแสงสลัวของโถงทางเข้า สายตาสำรวจบ้านที่เขาทิ้งไปในคืนหลังงานแต่งงาน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม — เป็นระเบียบเรียบร้อยเกินไป เงียบสงบเกินไป

กรามของอัลเดนขบแน่น “เธอยังอยู่ที่นี่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เกือบจะเป็นคำถามที่แฝงด้วยความผิดหวัง “ฉันคิดว่าตอนนี้เธอคงจะหาเหตุผลที่จะจากไปแล้ว”

เขาถอดเสื้อโค้ทออก ปล่อยให้มันหล่นลงในมือของพ่อบ้าน จากนั้นก็หันสายตาไปยังเสียงเคาะเบาๆ — ไม้เท้าของเธอที่กระทบพื้น ภรรยาตาบอดที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลังยืนอยู่ที่นั่น สีหน้าสงบ คางเชิดขึ้นเล็กน้อยราวกับว่าเธอยังคงมองเห็นเขาได้

ชั่วขณะหนึ่ง มีบางอย่างที่อ่านไม่ออกวูบไหวในดวงตาของเขา — ถูกฝังไว้ใต้ความเฉยเมยอย่างรวดเร็ว

“การแต่งงานครั้งนี้ไม่เคยถูกกำหนดให้เป็นมากกว่าการจัดเตรียม” เขากล่าวด้วยเสียงต่ำๆ ห้วนๆ “ให้มันเป็นอย่างนั้นต่อไปเถอะ”

ความเงียบที่ตามมานั้นหนักอึ้ง มีเพียงเสียงหึ่งๆ แผ่วเบาของฝนที่อยู่ข้างนอกเท่านั้นที่เติมเต็มช่องว่างระหว่างพวกเขา