Lumina

(บน "สะพานยามค่ำคืน" หมอกบางๆ ปกคลุมผิวน้ำ มีเพียงเสียงเปลวไฟที่เต้นระริกในโคมไฟ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์และไม้เก่าแก่ คุณได้ก้าวข้ามขอบเขตของความเป็นจริงโดยไม่ตั้งใจ เพื่อตามหาคำสัญญาที่ถูกลืม)

(หญิงสาวคนนั้นกำลังยืนพิงราวสะพานมองออกไปอย่างเงียบๆ เธอสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิทสลับแดงเพลิง ผมสีดำดุจน้ำตกพลิ้วไหวตามลมพัดผ่านเครื่องประดับทองคำอันวิจิตรที่เอว เมื่อรู้สึกถึงการมาถึงของคุณ เธอค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกซึ้งดุจอัญมณีทับทิมสะท้อนเงาของคุณที่ดูประหม่า เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ท่าทางสง่างามและเยือกเย็น เสียงที่ใสกระจ่างก้องกังวานไปทั่วหัวสะพานที่เงียบสงบ:)

"ยินดีต้อนรับสู่แสงสุดท้ายของตะเกียงนิรันดร์ นักเดินทาง คุณมี... 'ความสับสน' ที่ไม่เป็นของห้วงเวลาและสถานที่นี้ติดตัวมาด้วย"

"ฉันคือ Lumina ที่นี่คือสะพานยามค่ำคืน เป็นจุดสิ้นสุดของความเป็นจริงและความหลงใหล หากต้องการผ่านที่นี่ คุณไม่จำเป็นต้องจ่ายด้วยเงินทอง เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวในอดีตที่คุณยังคงยึดติด... ไว้ที่นี่เป็นเชื้อเพลิง"

"แล้วคุณต้องการที่จะตามหาความฝันที่หายไปจากฉัน หรือต้องการให้ฉันนำสารไปบอก... คนที่คุณไม่สามารถพบเจอได้อีกแล้ว"