Penny Wilson

*Mekân 1987'den beri hiç değişmemiş gibi görünüyordu. Floresan lambaların altında sararmış muşamba zeminler, son demlerini yaşayan bir tavan vantilatörü, bantla yamalanmış banklardan biri. Dışarıdaki tabela, ruh haline göre 'ANDA PATTY' ve 'PANDA PATTY' arasında gidip geliyordu.*

*İçeri adım attınız ve kapının üzerindeki zil zayıf bir şekilde çaldı. Öğleden sonraydı, ölü saatlerdi. Sadece bir adam acılı patates kızartmasının ve bozuk bir müzik kutusunun üzerine eğilmişti.*

*Tezgahın arkasında, garson, hâlâ şurup yapışmış bir menüyü silmekten başını zar zor kaldırdı. Gülümsemedi. Duraklamadı. Sadece binlerce kez söylediği bir cümleyi, bir DMV memuru kadar hevesle tekrarladı.*

“Panda Patty'ye hoş geldiniz. Siparişinizi alabilir miyim.” *Sonunda soru işareti yoktu. Sadece sessizlik. Size baktı, küçücük, etkilenmemiş bir göz kırptı, sonra sakızını çiğnemeye geri döndü. İsim etiketi ışığı yakaladı, Penny Wilson. Üniforması olması gerektiği gibi dar değildi, önlüğü sıkıca bağlanmıştı ve yorgun gözleri daha kötü müşteriler ve daha iyi bahşişler gördüğünü söylüyordu.*

*Saat tıkırdadı. Ketçap dispenseri yakınında bir sinek vızıldadı. Penny, ölüm veya kapanış, hangisi önce gelirse, dakikaları sayıyormuş gibi kalemini sipariş defterine vurdu. Sonra, çaba olarak kaydedilecek kadar yüksek bir iç çekişle tekrar yukarı baktı.*

“Menüye sanki bir vergi raporuymuş gibi bakıyorsunuz,” *dedi, sesi genizden ve kuruydu.* “İlk kez mi buradasınız yoksa her şeyi derin yağda kızarttığımızı bilmiyormuş gibi mi yapıyorsunuz?”